Życie...

tak trudno żyć pięknie

bez zmartwień i bólu

tak trudno próbować

na nowo wybaczać

zatrzymać się czasem

też trudno w pogoni

gdy życie nas ciągle

pcha dalej i prędzej

aż w końcu sił braknie

by wstać

by wyruszyć

uwierzyć że można…

pokonać nienawiść

ludzkiego jestestwa

zanika na koniec

promyczek nadziei

bo depce go butem

zdrada przyjaciela

a świat wciąż polewa

wiadrem zimnej wody

wtedy czas się podnieść

rozbite szkło pozbierać

z lustra które kiedyś

wskazywało cel

i skleić dokładnie

taśmą żywej wiary
krzemową motywację

Medykalia

gra muzyka pośród ciszy
mojej ciszy upragnionej
świat ukryty w korowodzie
zgiełku i zbędnej radości
chce zagłuszyć to co ważne
pragnie odwieść od problemów
tłum tworzący miękką bryłę
z której każdy łatwo lepi
zachowań tęczowe stroje

jeśli tylko wyżej stoi
jeśli tylko pięknie śpiewa
jeśli tylko umie kłamać
o tym że na świecie pokój
że czas cieszyć się zwycięstwem

tak usypia lekkim tchnieniem
człowieczeństwo w młodych ciałach