Pozwolić na miłość

gdy na stole świeca płonie

hen na niebie zorza błyska

kiedy w sercu miłość kwitnie

wyrażona opłatkowo

wniknąć w przeszłość nam wypada

czym nas rok obdarzyć raczył

czy radości zadumaniem

czy też łez kroplami w ciszy

kto pokochał w nas pomimo

szczerych dziwactw komplet szary

a dla kogo ogniem siarki

wydały się nasze słowa

czas wybaczyć czas pokochać

czas zapomnieć o minionym

wziąć opłatek w ciepłe dłonie

które serce dziś rozgrzewa

poczuć więź teraźniejszości

i pozwolić się narodzić

tej miłości w zwykłej chwili

Ta, która dawała życie...

ileż trzeba wytrwałości
ileż męstwa i odwagi

by ratować co stracone

w oczach wszystkich dookoła

jaka wiara musi płynąć

z ust gorących od modlitwy

tak przeciwnych zbrodni wszelkiej

by uleczyć strach przed śmiercią

tylko ona potrafiła

czynić cuda pośród piekła

pokazywać że pomimo

można zawsze być człowiekiem

właśnie ona pokazała

trzem tysiącom głodnych oczu

matek twarzy ciepłe rysy

mimo trudów i cierpienia

własnym życiem wciąż broniła

w dzień i noc nowe istnienia

przepełniona wiary mocą

aż po kres zabójczej siły

ta co gromić potrafiła

z zawierzeniem w pomoc z Góry

wroga co od zimna gorszy

i od wygłodniałych szczurów

ta która czyniła co dzień

cud jakiego nikt nie zdziałał

kiedy w utraconym życiu

zapalała nikły płomyk

niepozorna własnym ciałem

jednak duchem niepojęta

potrafiła w każdej chwili

krzepić świat nadzieją życia

wróg nie pojął tajemnicy

topiąc żądne dusze w kłamstwie

a Leszczyńska Stanisława

siała życie tak po prostu

Miłość

zakochałam się w promyczku słońca
choć jak zwykle załamany wpadł przez szybę

ustawiłam przed nim mały pryzmat marzeń

by wyłuskał z nich kolory życia

przyjaźni prostą myślą pokochałam

świetlistej wiązki magiczny dualizm

która tak często się rozdrabnia
w miliony lekarstw

leczących wszyściutkie problemy

a czasem stanowczą falą zatroskania

wybija z głowy fotony smutku

Chociaż raz

Panu A za to, że po prostu jest ;)

tak.. chciałabym raz jeszcze

ujrzeć Twoją twarz

zanim drogi nasze

rozdzielą się na zawsze

chciałabym usłyszeć

mowy ciepły ton

mądrością przepojony

słodką niczym miód

pragnęłabym tak bardzo

zagłębić się w marzenia

wysłuchać myśli szmer

krążący w naszych głowach

tak.. w tym samym miejscu

gdzie wokół ludzi tłum

gdzieś pędzi bez rozumu

podzielić się refleksją

nad życia wagą wielką

i tym dziwnym szczęściem

które tak przypadkiem

dotknęło zwykłej mnie

tak.. ty dobrze wiesz

i jeszcze tak bym chciała

patrząc prosto w oczy

przepiękne w swym spokoju

uścisnąć mocną dłoń

na wieczne pożegnanie

ostatni chociaż raz

Wędrowanie

Pytam Cię życiowa drogo,
wciąż o jedno prosząc słowo.

Dokąd mnie powiedziesz teraz?

Estetycznie w powódź malin,

idiotycznie w bagien sidła?

Nie rozumiem Twego zdania,

surowości przeszłych lat,

uczuć, których cały skład

idzie przez nić przemijania.

Cicho wspinam się na dach,

aby zrzucić ciężki trud,

raz na zawsze w przepaść cieni.

Aby w końcu spełnić sen

i powiedzieć „czemu nie?”.

Śnić

chcę zamknąć powieki i marzyć
jak we śnie lepić grudki szczęścia w całość

uśmiechać się do cienia zakrytego szarfą

uwierzyć w kolejne radości spotkania

wyśnioną duszę przez zieloność prowadzić

zaufać że kiedyś… że gdzieś…

że zniknie w końcu czar pustkowia

i powróci lot motyli świetlistych

zwiastujących nadzieję na przyszłość