Gapa

marzenia stertami zajęć zawalone

cień myśli już dawno zaginął

wciąż dalej i prędzej i naprzód

w bezkres pogoni za czymkolwiek

bez spojrzenia bez słowa i ciszy

w rozmowach nieuważnych urwanych

tak łatwo życie przegapić i miłość
gdy serca mijamy zbyt szybko

Wbrew wszystkiemu

zaufać i ruszyć przed siebie

po prostu na koniec świata

w błękitnym stroju uśpienia

bez pytań zapewnień ustaleń

tak zwyczajnie z ufnością pod prąd

wbrew logice łzom i nadziei

w Miłości bez dna się zatracić

i z Bogiem szybować do gwiazd

przekreślić swój własny plan

zamienić się w ciszę słów wielkich

i czekać cierpliwie na dzień

gdy zrozumienie przyjdzie jak błysk

Uważaj

Cień rozwinął się burzową chmurą

nienawiści czy też żalu bez rozmowy.

Mżawką myśli ostrych ciął ponurą,

by się w ciszę pozapadać naraz.

Lecz, czy warto w życiu tak zamierać?

Czy naprawdę czasu aż tak wiele?

Wszystkie chwile skrzętnie mam pozbierać

i w kosz niepamięci wsadzić?

Czyż nie lepiej uczyć się zamykać ciszę,

podać dłoń pomocną w każdym czasie?

W nic nie wierzyć, co ogonem zły napisze,

co dzień dla człowieka być człowiekiem?

Przyjdzie chwila rozliczenia za ten świat.

Już niedługo, przecież czas jest taki krótki.

Bacz, by smutku nie rozdmuchał wiatr,

tego, który sam wznieciłeś w bliźnim.