Spójrz

Czy uwierzysz w końcu dzisiaj,

że to Bóg w dziecięciu przyszedł?

Że przyodział ból i smutek,

żeby zbawić właśnie Ciebie?

Nie mów, że zbyt grzeszny jesteś,

że nie zasługujesz wcale.

On pokochał Cię grzesznika

bezgranicznie, wprost nieziemsko.      

Popatrz jak dla Ciebie marznie

w starej stajni pełnej zwierząt.

Żeś nie godzien, nie mów więcej.

Spójrz w te oczka, a zrozumiesz.

Puk, puk

szukał Jezusek schronienia w świecie

w gospodzie serca miejsc już nie było

tłoczno w niej bardzo kłamstwa się bawią

miłość zgubiła się za filarem i płacze w ciszy

zmartwił się Jezus że serca z kamienia

zimne jak lód o tej porze

nikt nie uwierzył że Jego MIŁOŚĆ

potrafi rozgrzać lodową górę na Antarktydzie

a Dziecię przyszło do ubogiego

w sianko się wtuliło drżące i zmarznięte

i tylko owca swym futerkiem ciepłym

nóżki Dziecięciu Bożemu ogrzała

życzę dziś sobie i Tobie gdy to czytasz

by na te święta serc lód się roztopił

by umiały dostrzec Boga który puka

do bożego Ciebie ręką bliskich Twoich

Układanka

pragnę kochać tak jak nigdy nikt nie umiał

tych oczu blask kraść skrzętnie do kieszeni

zamienić świat w prościutką ścieżkę marzeń

dwóch serc schowanych w ciszy

dotyku szum usłyszeć na policzku

gdy smutku cień zamienia głowę w balast

w zamknięty kąt swój własny wepchnąć grosz

bo pragnę się przemienić w miłość co lękiem nie jest

uwierzyć chcę że może ktoś pokochać serce moje

jak kiedyś Bóg pokochał je by zostać w nim na zawsze

ułożyć chcę jednością dusz tę piękną układankę

utulić się w ramionach snu tak ciepłych i cierpliwych

Brak

błądzę po labiryncie myśli

na rozstaju pragnień zamieram

pytam co wybrać mam gdy mrok

gdy słowa dźwięk zaciemnił przyszłość

a uczuć moc zamyka się na klucz

za drzwiami z betonu się chowa

bo trudno tak dziś kochać nam

gdy miłości nie ma

Przyjęcie

przygotuję Ci koszyczek malin

pleciony z wikliny uśmiechu

który na stoliku przyjaźni

zajmie swoje miejsce

obok gorącej herbaty

zaparzonej w imbryczku miłości

naleję Ci słodkiego soku

wyciskanego z dojrzałych nutek

rosnących na pięciolinii

byś mogła śpiewem łamać serca

przystojnym panom

nie tylko w Twoje urodziny

a gdybyś nawet zwątpiła

gdyby łzy przyszły i smutek

pamiętaj że zawsze

że przy Tobie będę

z mieczem modlitwy

we wszystkich kieszeniach

Gotowanie

na horyzoncie snów

znak niewinny

zatonął statek marzeń

złudnych zakłamanych

takich bez dna i zawiasów

z kropelką rosy

uśmiecham się do życia

tak właśnie na przekór

bo łzy nie pomogą

zgubić błędów wczoraj

zmieszam prędziutko

łyżkę cierpliwości spod lasu

rozumu garść znad morza

i z Wieliczki miłości szczyptę

by smaczniejsze jutro ugotować

Kostnica

Kiedy cię życie stłamsi, wypluje,

kiedy masz dosyć ziemskiego jutra,

zmieniasz oblicza co sekund kilka.

Gdy każde słowo drwiną obmywa,

a człowiek obok dziobie jak kogut,

opluwa kłamstwem i brakiem zasad.

Ty nie przestawaj z krztą cierpliwości

i nurtu spokojem ocierać twarzy

z oszczerstw plugawych.

Odpłacaj dobrem, oczy otwieraj

złemu co depcze ci co dzień stopy.

Podaj mu rękę, uśmiech podaruj.

Nie bądź podobny do trupa obok,

bo żyć bez najmniejszej miłości kropli,

to nic innego, jak nie żyć wcale.

Świat mówi: „Zniszcz go! Nigdy nie daruj!”

Miażdżę te słowa, bo wolę kochać,

niż w prosektorium życie przesypiać.

A jeśli...

tyle pragnień się zrodziło

ile zmartwień zapomnianych

kiedy marzeń samoloty

niosły nasze dumne głowy

gdzieś wysoko gdzieś tak prędko

odpływając

czas zweryfikował czyny

rzucił losy jak cukierki

każdy dostał coś innego

jeden miłość drugi pracę

inny uśmiech w garści nosi

bezskutecznie

biegnie pędzi bez przystanku

życie gubiąc jak kalosze

w błocie sławy egoizmu

zalękniony samotnością

kiedy widzi tylko sukces

ślepiec głupi

nigdy nie wiesz czy to jutro

czy nadejdzie z kroplą rosy

czy w wieczności dzban obfity

nie zamieni się ukradkiem

pełen prawdy niezgłębionej

pełen teraz

Czy tak?

Gdy tracę nadzieję,

a pewność tak pewna,

że słowa się kruszą i sypią.

Gdy ciągle próbuję,

na nowo się staram,

a świat na kolana

osuwa marzenia.

Gdy mówią ludzie:

„Do celu brnij dalej,

bo wszyscy tak biegną”

Przed bramą zostanę.

Nie wcisnę na siłę

głowy przez dziurkę od klucza.

Zacznę od nowa,

na starcie się zatrzymam

i serca zapytam:

Czy aby na pewno,

czy pragnę tak żyć?

Posłany

zapisany w listkach róży lęk zatruty

czas co rany chce zasklepić a nie może

gdy mu wiatru podmuch przysłał ognik bólu

znika światło noc zapada nad dniem nowym

strzały myśli zabijają wiarę w przyszłość

czarny bezsens mgłą się snuje po bezdrożach

wtem nadchodzi zwykły człowiek ze słów mocą

Bóg wysyła dzban miłości na ratunek

przez Anioła który myśli że jest sobą