Żyć...

Tym, którzy w niesieniu pomocy odnajdują sens

świat wciąż kusi
nęci woła
ukazuje ścieżkę prostą
wabi do ziemskiego szczęścia
każe wyzbyć się współczucia
ceni tylko przyjemności
prosi by się zająć sobą
aby dbać o własne szczęście
a my wciąż mu ulegamy
wciąż gonimy za nicością
nic nie wiedząc że świat kłamie
że maskuje to co ważne
definicję prostą życia
wymazuje z naszych myśli
by zapomnieć że sens bytu
można prościusieńko znaleźć
niosąc pomoc tak po prostu

Rozterka

włóczykij wiatr uchyla nieśmiało okno

zaprasza do tańca zniechęcenia

zabiera nadzieję o szczęśliwym końcu

i prosi o powrót na zieleń traw

gdzie motyle malują sobą świata świt

a świetliki oświetlają świerszczową muzykę

tak kusi i nęci ten wiatr

tak bardzo oddala od marzeń

a ja

zamykam szybko okno

i biegnę do obcych drzwi

by ciężką pracą

zwalczyć choroby cień

i przywrócić uśmiech zniszczonej twarzy

kolejny raz