Promyk

do serca stukasz cicho lecz wytrwale
w promyczkach słońca wysyłasz wiadomość
aniołów najlepszych na zwiady posyłasz
by szeptali w ucho o miłości Twojej

a ja wciąż się boję czytać Twoją wolę
zasuwam zasłony klucz w kieszeni trzymam
szukam potwierdzenia bo tak łatwo przecież
przeoczyć w człowieku zwykłego anioła

Tylko spróbuj

zbyt szybko wybiegasz czasie
z wieczornych spotkań naszych
zamykasz drzwi za sobą
na klucz oszroniony kurzem

zaczekaj usiądź na chwilę
zatrzymaj wskazówki zegara
tykającego cichą piosenkę
o słonecznym wczoraj
kiedyś cię dopadnę zobaczysz
nie zastraszysz starością jutra
pozostał rozkoszy tydzień
tylko spróbuj go zepsuć

Szansa

przychodzisz tak lekko
jak motyl cytrynek wczesną wiosną
pukasz lecz nikt nie otwiera

krzyczysz że to ostatnia szansa
i tylko milczenie ukradkiem szepce
sam sobie dam radę

idziesz więc dalej bo przecież
jeszcze tyle serc czeka
na Twoją miłość

W poszukiwaniu...

Chodź, pójdziemy szukać siebie

po drewnianych mostach zapomnianej chwili.

Patrz! Zburzyli przeszłość!

Gdzie się odnajdziemy? Gdzie ujrzymy szczęście

w myślach zapisane?

Drzewa z tamtej sceny upadły na beton,

szelest głuchych wspomnień również ucichł w kącie,

perły powołania iskrzą się na słońcu.

Zostań tutaj ze mną, nie pragnę biec dalej.

Tutaj jest tak pięknie, nie znikajmy w przyszłość.