Dziś wyruszymy

Dziś wyruszymy na podbój świata

ze wspomnieniami zielonych wiosen.

Pełni nadzieją, mądrością syci,

z Bogiem zwycięzcy.

Dziś wyruszymy do szarych salek

i gabinetów za siódmą rzeką,

wlewać kolory przez smutne okna,

rodzić nadzieję, miłość wykładać,

Boga w tabletce zwykłej przynosić.

Tak, właśnie teraz czas odpowiedni,

by prostym gestem zmieniać na lepsze

ojczystą ziemię, kroczek po kroczku.

Zesłanie

zapomnieć się

pofrunąć w głębię duszy

z aniołem tak

zakochać się w Jedynym

gdy z oczu łzy

znikają precz

nie pragnę się obudzić

i jeszcze raz i jeszcze dziś

poproszę o dwa skrzydła

by móc się skryć

w niebieski puch

niebytu i miłości

lecz Ty czas znasz

Ty wiesz w co grać

gdzie posłać mnie potrzeba

tak właśnie dziś

przychodzisz znów

tak przecież namacalnie

dotykasz mnie

napełniasz dom

gdy piąta rano mija

Tak trudno

gdy deszczu łzy zmywają ból

gdy dzban napełnia się wspomnieniem

gdy widzisz że tak trudno jest

zbudować coś na nowo

zasypia świat nie widzi cię

udaje że pracuje

kolejny lęk kolejny żart

ma dosyć twoich marzeń

czy trudno tak położyć kres

na smutku bez nadziei

czy co dzień grać tak musisz znów

by zamknąć się w neuronie

ktoś szepnie ci „uśmiechnij się

zapomnij o problemach”

lecz czym to jest

gdy życie ma cię w garści

zasmucił się nadziei wiatr

i uciekł za horyzont

a ty się martw przyszłości cień

przywołuj w szarym pyle

usypia dzień i życie też

i czas się skurczył znowu

tak trudno jest zapomnieć się

i stanąć obok siebie

Bliżej

czekam

na głuchy telefon

zza siedmiu mórz

na niewidomym polu

zgłuszonym przez śpiew

gdzieś niedaleko

tuż obok pod rynną

gdzie słowik zagląda

gdzie marzeń tumany

spełnieniem świecą

jak lampą

tam właśnie życie

zasuwa zasłony

przygasza światło

zranione przez śmiech

to właśnie tutaj

za ścianą tuż obok

w prostocie serca

zakwitła miłość