Porządek

przyszedł sobie moment kiedy słów zabrakło

by wyrazić szczęście najzwyklejsze takie

kiedy oczy patrząc zobaczyły siebie

w drugiej prostej duszy wybielonej wiarą

gdy pewności owoc w uśmiech się zamieniał

uwierzyłam nagle w tej bliskości siłę

której tak zaufać nie umiałam wcale

i wnet strach się schował gdzieś za siódmą rzeką

teraz tak wyraźnie widzę schemat prosty

że przypadki w życiu to mit zakłamany

że tak pięknie wszystko Bóg nam poukładał

i że miłość stawia właśnie tam gdzie trzeba

Gość

tak cichutko powolutku

delikatnie i z uśmiechem

zapukało dnia pewnego

zwykłe szczęście do mej duszy

w świat nieznany wnet przeniosło

lęk topiło z każdą chwilą

bym zrozumieć mogła wkrótce

Bożą Miłość w drugim cieniu

chcę zaufać strach zagubić

podać rękę i oswoić

własne życie zagubione

w przeszłych myślach i rozterkach

proszę Cię mój Dobry Boże

bym umiała zanieść radość

i Twe Święte Żywe Słowo

w ten początek całkiem nowy

Gapa

marzenia stertami zajęć zawalone

cień myśli już dawno zaginął

wciąż dalej i prędzej i naprzód

w bezkres pogoni za czymkolwiek

bez spojrzenia bez słowa i ciszy

w rozmowach nieuważnych urwanych

tak łatwo życie przegapić i miłość
gdy serca mijamy zbyt szybko

Wbrew wszystkiemu

zaufać i ruszyć przed siebie

po prostu na koniec świata

w błękitnym stroju uśpienia

bez pytań zapewnień ustaleń

tak zwyczajnie z ufnością pod prąd

wbrew logice łzom i nadziei

w Miłości bez dna się zatracić

i z Bogiem szybować do gwiazd

przekreślić swój własny plan

zamienić się w ciszę słów wielkich

i czekać cierpliwie na dzień

gdy zrozumienie przyjdzie jak błysk

Szukaj

radości szukaj w promieniu słońca

i w kropli deszczu na brudnej szybie

gdzie miłość płonie i łza wędruje

w chorobie świata i ciała bólu

wszędzie gdzie spojrzysz gdzie oko sięga

i gdzie nie dojrzy w mgle samotności

w ciszę się wsłuchaj zamknij powieki

ciesz się że żyjesz że dach nad głową

na stopach buty obiad na stole

zacznij doceniać chwilę najkrótszą

bo czasem trzeba wszystko utracić

by znaleźć radość zgubioną w biegu

Sąsiad

przyszłość ze mną gra

przez mgłę uciekając

w ciuciubabkę życia

pokazuje cień

kontur bez kolorów

tam gdzieś mam swój dom

a czy z marzeń nie wiem

czy w nim czuwa ktoś

czy samotny kąt

któż mi dziś odpowie

już nie szukam snów

i bogactw mi nie trzeba

kilka miłych słów

uśmiech zza firanki

to wystarczy przecież

w świecie który kpi

z każdej ludzkiej duszy

drogi nieznajomy

pragnę tylko byś

witał mnie uśmiechem

Wstań!

weź oddech i żyj

niech twe serce bije

nie bądź żywym trupem

na cmentarzu samotności

spójrz nie jesteś sam

jestem przecież ja

i On też zawsze jest

twego dnia nadzieją

otwórz oczy wstań

podaj Mu swą dłoń

On ci nie pozwoli

zakopać się w rozpaczy

Do przyszłości

mglisty obraz marzeń

spięty klamrą szczęścia

dalece odepchnięty tak

lękiem marmurowych schodów

pytania niepewności

mącą wciąż w pragnieniach

że chciałby się skoczyć

po jutro własne do ataku

i tylko przeszłość ciągle

przyszłości sny zabija

przywożąc wspomnień tony

zszarzałym kabrioletem

Zaryzykujmy

bo czasem to zaszaleć trzeba

pobiec boso po kolcach problemów

i podrwić z nich choć przez chwilę

pozwolić zapomnieć się w marzeniach

pod wiatr rzucić i nie dać za wygraną

po fajerwerki się wznieść za horyzontem

z gwiazdami na wieczornym molo

w czarnej koszuli poudawać nietoperza

uśmiechać się do życia jak do karuzeli

bo czego pragnąć więcej gdy szaleńcy obok

a czas tak szybko mija i o uśmiech prosi

Obok

pośrodku kipieli stopionych głosów

przemyka szelest zepsutych nut

takich bez ogonków i bezużytecznych

na śmietniku ulic dzisiejszego dnia

przechodzą zapomniani ludzie

a każdy ma historię tak prawdziwą

taką swoją i bez udawania

dlatego wśród problemów naszych

i spóźnień wiecznych przebarwionych

spójrzmy czasem na pobliską twarz

dzisiejszego wczoraj

Poranek wielkanocny

w gorzkim smutku świat się budzi

dzień kolejny bez nadziei

w morzu łez

nagle w wieczerniku rumor

krzyki kobiet że Pan żyje

kruszą sen

lecz uczniowie nie uwierzą

w czcze gadanie o poranku

niewiast tych

biegną przecierając oczy

skrótem po zielonej ścieżce

w grobu cień

strach ogarnia ich niezmierny

kamień obok odwalony

wewnątrz blask

wchodzą patrzą ciała nie ma

chusty równo poskładane

powstał Pan

radość tryska życie wraca

śmierć została pokonana

będziesz żył

Rozmyślanie

chciałabym choć raz spróbować

tak rozmarzyć się na żywo

poczuć przez chwileczkę

jak to jest być pewnym

że ktoś obok złapie cię za rękę

gdy olbrzymia przepaść przed stopami straszy

tak przytulić się do twarzy ciepłej

milczącym uśmiechem bez namysłu odpowiadającej

że to właśnie to

Układanka

pragnę kochać tak jak nigdy nikt nie umiał

tych oczu blask kraść skrzętnie do kieszeni

zamienić świat w prościutką ścieżkę marzeń

dwóch serc schowanych w ciszy

dotyku szum usłyszeć na policzku

gdy smutku cień zamienia głowę w balast

w zamknięty kąt swój własny wepchnąć grosz

bo pragnę się przemienić w miłość co lękiem nie jest

uwierzyć chcę że może ktoś pokochać serce moje

jak kiedyś Bóg pokochał je by zostać w nim na zawsze

ułożyć chcę jednością dusz tę piękną układankę

utulić się w ramionach snu tak ciepłych i cierpliwych