Wspomnienie

a szary pył wysoko się wzbił

by nie powrócić więcej

tak stracił moc

pstry strachu jad

bym mogła złapać świat

w objęcia

gdy sensu brak wciąż nękał tak

nadzieję mi przyniosłeś

w radości krzyk

zmieniłeś łzę

więc zanieść uśmiech chcę

w Twe dłonie

Przyszedł

przyszedł koniec świata

tak spokojnie i niepostrzeżenie

wsunął się pomiędzy książki

czeka z nadzieją na następny rozdział

powieści życia

przyszedł osobisty mój kolejny zawiniony

prosi by uciekać z otchłani bezsensu

zebrać cegły wiary z miłości wypalane

i odbudować szczery uśmiech

z iskierką w oku

Mój raj

frunę bezpiecznie na chmurce białej

do łąk zielonych kipiących kwiatem

gdy słońce błyska radość nadbiega

stopy leciutko kąpią się w trawie

nad głową płynie stado motyli

wiatr delikatnie włosy rozczesał

biegnę przed siebie gubię zmartwienia

dłonie nasycam zapachem lata

nuda ucieka zieleń ją goni

czas staje w miejscu w cieniu doliny

pośród tej ciszy nie jestem sama

Podróżowanie

otwieram oczy

za szybą lasy

mijają

pnie niezliczone

po chwili morze

pól na bezkresie

droga

pod perspektywą

snuje się kilka

domów przy szosie

wioska

zastygła w ciszy

i jeszcze dalej

i jeszcze trochę

celem

kolejny zachwyt

Na słodko

słodki zapach przeszłych chwil

rozsypał się na stole

nie bądźmy aseptyczni w słowach

zbierzmy go palcami

szybko złapmy w garście życie

by nie spadło w kurz podłogi

dalej splećmy razem dłonie

razem więcej nałapiemy

czystych marzeń

Niemożliwi

znam kilku takich aniołów

przychodzą zbyt cicho

zbyt szybko znikają

składają ufnie dłonie

bez cienia wątpliwości

zamykają oczy

i dzieje się

łapiemy tęczę kredek

by rysować cuda