Spójrz

Czy uwierzysz w końcu dzisiaj,

że to Bóg w dziecięciu przyszedł?

Że przyodział ból i smutek,

żeby zbawić właśnie Ciebie?

Nie mów, że zbyt grzeszny jesteś,

że nie zasługujesz wcale.

On pokochał Cię grzesznika

bezgranicznie, wprost nieziemsko.      

Popatrz jak dla Ciebie marznie

w starej stajni pełnej zwierząt.

Żeś nie godzien, nie mów więcej.

Spójrz w te oczka, a zrozumiesz.

Puk, puk

szukał Jezusek schronienia w świecie

w gospodzie serca miejsc już nie było

tłoczno w niej bardzo kłamstwa się bawią

miłość zgubiła się za filarem i płacze w ciszy

zmartwił się Jezus że serca z kamienia

zimne jak lód o tej porze

nikt nie uwierzył że Jego MIŁOŚĆ

potrafi rozgrzać lodową górę na Antarktydzie

a Dziecię przyszło do ubogiego

w sianko się wtuliło drżące i zmarznięte

i tylko owca swym futerkiem ciepłym

nóżki Dziecięciu Bożemu ogrzała

życzę dziś sobie i Tobie gdy to czytasz

by na te święta serc lód się roztopił

by umiały dostrzec Boga który puka

do bożego Ciebie ręką bliskich Twoich

Układanka

pragnę kochać tak jak nigdy nikt nie umiał

tych oczu blask kraść skrzętnie do kieszeni

zamienić świat w prościutką ścieżkę marzeń

dwóch serc schowanych w ciszy

dotyku szum usłyszeć na policzku

gdy smutku cień zamienia głowę w balast

w zamknięty kąt swój własny wepchnąć grosz

bo pragnę się przemienić w miłość co lękiem nie jest

uwierzyć chcę że może ktoś pokochać serce moje

jak kiedyś Bóg pokochał je by zostać w nim na zawsze

ułożyć chcę jednością dusz tę piękną układankę

utulić się w ramionach snu tak ciepłych i cierpliwych

Brak

błądzę po labiryncie myśli

na rozstaju pragnień zamieram

pytam co wybrać mam gdy mrok

gdy słowa dźwięk zaciemnił przyszłość

a uczuć moc zamyka się na klucz

za drzwiami z betonu się chowa

bo trudno tak dziś kochać nam

gdy miłości nie ma