Prawdziwa

Gdy przyjdzie potrafi zaskoczyć

w największej chwili zwątpienia.

Jak ogień neurony poparzy,

by nic nie było takie samo.

Zamyka oczy na wczoraj,

na jutro bramy otwiera.

Uśmiech powiesi cichutko

i pewność bez zakłamania.

Wywróci kołami do góry

plany i smutków tysiące.

A bez niej szarość zupełna

i nijakość codzienna się snuje.

Ciepłem szacunku otuli,

ufnością bez skazy cienia.

Bo taka właśnie jest miłość.

Ta prawdziwa, nieudawana.

Porządek

przyszedł sobie moment kiedy słów zabrakło

by wyrazić szczęście najzwyklejsze takie

kiedy oczy patrząc zobaczyły siebie

w drugiej prostej duszy wybielonej wiarą

gdy pewności owoc w uśmiech się zamieniał

uwierzyłam nagle w tej bliskości siłę

której tak zaufać nie umiałam wcale

i wnet strach się schował gdzieś za siódmą rzeką

teraz tak wyraźnie widzę schemat prosty

że przypadki w życiu to mit zakłamany

że tak pięknie wszystko Bóg nam poukładał

i że miłość stawia właśnie tam gdzie trzeba

Nie przypadkowo

przychodzą takie chwile kiedy wiem na pewno

a pewność kiełkuje i rośnie wciąż w górę

są chwile gdy Bóg podaje receptę

na życie na szczęście na miłość tę świętą

są ludzie i miejsca i zdarzeń miliony

puzzle te w całość łączą się znienacka

i trudno uwierzyć w takiej chwili pewnej

że mogłoby inaczej życie się potoczyć

wnet jednak przychodzi zwątpień pełna rzeka

że przecież to nieprawda że los się wielce myli

wtedy Bóg kolejne posyła zdarzenia

bym zaczęła wierzyć że kocha naprawdę

Gość

tak cichutko powolutku

delikatnie i z uśmiechem

zapukało dnia pewnego

zwykłe szczęście do mej duszy

w świat nieznany wnet przeniosło

lęk topiło z każdą chwilą

bym zrozumieć mogła wkrótce

Bożą Miłość w drugim cieniu

chcę zaufać strach zagubić

podać rękę i oswoić

własne życie zagubione

w przeszłych myślach i rozterkach

proszę Cię mój Dobry Boże

bym umiała zanieść radość

i Twe Święte Żywe Słowo

w ten początek całkiem nowy

Gapa

marzenia stertami zajęć zawalone

cień myśli już dawno zaginął

wciąż dalej i prędzej i naprzód

w bezkres pogoni za czymkolwiek

bez spojrzenia bez słowa i ciszy

w rozmowach nieuważnych urwanych

tak łatwo życie przegapić i miłość
gdy serca mijamy zbyt szybko

Wbrew wszystkiemu

zaufać i ruszyć przed siebie

po prostu na koniec świata

w błękitnym stroju uśpienia

bez pytań zapewnień ustaleń

tak zwyczajnie z ufnością pod prąd

wbrew logice łzom i nadziei

w Miłości bez dna się zatracić

i z Bogiem szybować do gwiazd

przekreślić swój własny plan

zamienić się w ciszę słów wielkich

i czekać cierpliwie na dzień

gdy zrozumienie przyjdzie jak błysk

Uważaj

Cień rozwinął się burzową chmurą

nienawiści czy też żalu bez rozmowy.

Mżawką myśli ostrych ciął ponurą,

by się w ciszę pozapadać naraz.

Lecz, czy warto w życiu tak zamierać?

Czy naprawdę czasu aż tak wiele?

Wszystkie chwile skrzętnie mam pozbierać

i w kosz niepamięci wsadzić?

Czyż nie lepiej uczyć się zamykać ciszę,

podać dłoń pomocną w każdym czasie?

W nic nie wierzyć, co ogonem zły napisze,

co dzień dla człowieka być człowiekiem?

Przyjdzie chwila rozliczenia za ten świat.

Już niedługo, przecież czas jest taki krótki.

Bacz, by smutku nie rozdmuchał wiatr,

tego, który sam wznieciłeś w bliźnim.