Śnić

chcę zamknąć powieki i marzyć
jak we śnie lepić grudki szczęścia w całość

uśmiechać się do cienia zakrytego szarfą

uwierzyć w kolejne radości spotkania

wyśnioną duszę przez zieloność prowadzić

zaufać że kiedyś… że gdzieś…

że zniknie w końcu czar pustkowia

i powróci lot motyli świetlistych

zwiastujących nadzieję na przyszłość

Nihil novi

jestem tak zwyczajna jak wątły płatek śniegu

jak liść ten jesienny mokry wciąż i blady

jak życie które biegnie pokornie do końca

nie mam też urody jak polarna zorza

i u boku panów nie tańczę na balach

o sławie fortunie marzyć nie potrafię

pragnę tylko dobra i pokoju wokół

żeby świat zrozumiał ile miłość znaczy

by w ciemności wojen nie zagubił wiary

że zło można pokonać właśnie prostym czynem

chcę zanosić pomoc w każdy kątek Ziemi

przed śmierci pragnieniem ratować kruche życie

nie zmarnować nigdy tego czym obdarzył

tę dziewczynę prostą kochający Bóg

Chwilka

zamknijmy na chwilę karty niepowodzeń
niedokończone myśli upartych marzeń
unieśmy się w niebyt ponad promień słońca
zatańczmy do ciszy walca zatęsknienia

by dni nie płynęły już rzeką mętnej wody
by końców koniec nie zamknął wąskiej ścieżki
gdy zimnym spojrzeniem moich szklistych oczu
wypowiem bezszelestnie proste krótkie słowo
które zmiażdży wkrótce wątłą nić poznania