Czy potrafisz?

słodziuteńki zapach sianka

spod obrusa na nas zerka

biel opłatka budzi skruchę

pokój miłość wspólnie z nami

tańczą w takt radosnych kolęd

a w stajence wiatr szaleje

marzną stopy Jezuskowi

tylko pasterz w swojej nędzy

głosem serca poruszony

okrył wełną Boskie Dziecię

czy my sami tak umiemy

biec z pomocą bez wahania

czy jesteśmy dzisiaj w stanie

w ten grudniowy cichy wieczór

stworzyć ciepło z dobrych czynów

Recepta

życie to nie film

nie bajka napisana ku przestrodze

to walka z własnym ja

ze wstydem przed słabością

raniącym mieczem kpiny

i strachem przed porażką

trudno kochać dzisiaj

prawdę tak wykopać trudno

gdy leży na dnie kufra

gdzieś głęboko w tajnej skrytce

bo prościej okłamywać

oskarżać dla wygody

lecz z czasem Ktoś przychodzi

otwiera stare rany

które się nie goją

mówiąc tak niewiele podaje receptę

na niej słowa proste:

prawda cię uzdrowi

Promyk

do serca stukasz cicho lecz wytrwale
w promyczkach słońca wysyłasz wiadomość
aniołów najlepszych na zwiady posyłasz
by szeptali w ucho o miłości Twojej

a ja wciąż się boję czytać Twoją wolę
zasuwam zasłony klucz w kieszeni trzymam
szukam potwierdzenia bo tak łatwo przecież
przeoczyć w człowieku zwykłego anioła

Tylko spróbuj

zbyt szybko wybiegasz czasie
z wieczornych spotkań naszych
zamykasz drzwi za sobą
na klucz oszroniony kurzem

zaczekaj usiądź na chwilę
zatrzymaj wskazówki zegara
tykającego cichą piosenkę
o słonecznym wczoraj
kiedyś cię dopadnę zobaczysz
nie zastraszysz starością jutra
pozostał rozkoszy tydzień
tylko spróbuj go zepsuć

Szansa

przychodzisz tak lekko
jak motyl cytrynek wczesną wiosną
pukasz lecz nikt nie otwiera

krzyczysz że to ostatnia szansa
i tylko milczenie ukradkiem szepce
sam sobie dam radę

idziesz więc dalej bo przecież
jeszcze tyle serc czeka
na Twoją miłość

W poszukiwaniu...

Chodź, pójdziemy szukać siebie

po drewnianych mostach zapomnianej chwili.

Patrz! Zburzyli przeszłość!

Gdzie się odnajdziemy? Gdzie ujrzymy szczęście

w myślach zapisane?

Drzewa z tamtej sceny upadły na beton,

szelest głuchych wspomnień również ucichł w kącie,

perły powołania iskrzą się na słońcu.

Zostań tutaj ze mną, nie pragnę biec dalej.

Tutaj jest tak pięknie, nie znikajmy w przyszłość.

Do świtu

otwórz oczy nadszedł świt

poczuj dotyk przyszłych chwil

blask promieni ciepła biel

pochłoną mrok

szept bezdźwięczny w duszy gra

otwórz serce usłysz go

muska delikatnie twarz

w upale dnia

woda zmywa grzechu brud

wino radość sercu da

słowo wskaże drogę gdzie

odnajdziesz Chleb

Ukołysany trud

wlej nadzieję w kruche dni
osusz łzę zbolałych dusz
kalekich słów

przecież lepiej kochać Cię
niż przeplatać życia bieg
niewolą gry

lepiej wypić cierpień jad
niż przegryzać suchy piach
porażki serc

życie w Tobie burzy zło
nim upadnę zamkniesz drzwi
ulotnych starć

powolutku wciskam się
w objęć przepaść która wnet
przyniesie raj

Powstanie

a gdy smutek zaczął krążyć
i nadzieja się rozwiała
kiedy moje serce zgasło
nadszedł zwykły szary dzień

Ty zmieniłeś go w wesele
w rozkosz duszy niepojętą
kiedy Anioł nad Twym grobem
rzekł: zmartwychwstał Pan i żyje!

już nie boję się ciemności
śmierć nie dotknie duszy mej
pokonałeś zło szatana
z grobu wstałeś dla mnie dziś

Winna

stałam pod krzyżem
Ty wiesz...
lecz ja nie wiedziałam

padało wtedy...
to nie był deszcz
krwi strugi spływały
na grzeszną twarz

chwyciłam za włócznię
przebiłam Twój bok
wypłynął Duch żywy

lecz ja nie wierzyłam
że Ty...
z miłości dla mnie
umierasz
bym znów mogła żyć