W oczekiwaniu

w oczekiwaniu na marzenia

zamykam oczy czasu

by ujrzeć gdzieś w oddali

zalążek pocieszenia

taki całkiem miły

milczeć z cierpliwością

i ufnością w dłoniach

pragnę chociaż trudno

tak po prostu czekać

na znak od nadziei

czas mnie jednak uczy

że ufności siła

działać cuda może

że życie przemienia

i marzenia spełnia

Sąsiad

przyszłość ze mną gra

przez mgłę uciekając

w ciuciubabkę życia

pokazuje cień

kontur bez kolorów

tam gdzieś mam swój dom

a czy z marzeń nie wiem

czy w nim czuwa ktoś

czy samotny kąt

któż mi dziś odpowie

już nie szukam snów

i bogactw mi nie trzeba

kilka miłych słów

uśmiech zza firanki

to wystarczy przecież

w świecie który kpi

z każdej ludzkiej duszy

drogi nieznajomy

pragnę tylko byś

witał mnie uśmiechem

Wstań!

weź oddech i żyj

niech twe serce bije

nie bądź żywym trupem

na cmentarzu samotności

spójrz nie jesteś sam

jestem przecież ja

i On też zawsze jest

twego dnia nadzieją

otwórz oczy wstań

podaj Mu swą dłoń

On ci nie pozwoli

zakopać się w rozpaczy

Do przyszłości

mglisty obraz marzeń

spięty klamrą szczęścia

dalece odepchnięty tak

lękiem marmurowych schodów

pytania niepewności

mącą wciąż w pragnieniach

że chciałby się skoczyć

po jutro własne do ataku

i tylko przeszłość ciągle

przyszłości sny zabija

przywożąc wspomnień tony

zszarzałym kabrioletem

Zaryzykujmy

bo czasem to zaszaleć trzeba

pobiec boso po kolcach problemów

i podrwić z nich choć przez chwilę

pozwolić zapomnieć się w marzeniach

pod wiatr rzucić i nie dać za wygraną

po fajerwerki się wznieść za horyzontem

z gwiazdami na wieczornym molo

w czarnej koszuli poudawać nietoperza

uśmiechać się do życia jak do karuzeli

bo czego pragnąć więcej gdy szaleńcy obok

a czas tak szybko mija i o uśmiech prosi

Obok

pośrodku kipieli stopionych głosów

przemyka szelest zepsutych nut

takich bez ogonków i bezużytecznych

na śmietniku ulic dzisiejszego dnia

przechodzą zapomniani ludzie

a każdy ma historię tak prawdziwą

taką swoją i bez udawania

dlatego wśród problemów naszych

i spóźnień wiecznych przebarwionych

spójrzmy czasem na pobliską twarz

dzisiejszego wczoraj

Poranek wielkanocny

w gorzkim smutku świat się budzi

dzień kolejny bez nadziei

w morzu łez

nagle w wieczerniku rumor

krzyki kobiet że Pan żyje

kruszą sen

lecz uczniowie nie uwierzą

w czcze gadanie o poranku

niewiast tych

biegną przecierając oczy

skrótem po zielonej ścieżce

w grobu cień

strach ogarnia ich niezmierny

kamień obok odwalony

wewnątrz blask

wchodzą patrzą ciała nie ma

chusty równo poskładane

powstał Pan

radość tryska życie wraca

śmierć została pokonana

będziesz żył

Czy?

przyjaźń jak roztopy wiosną

rozlewa się po kątach dni

ale czy to właśnie ona

czy tak wiele cech jej brak

czy ją nazwać mogę dziś

i czy wierzysz że tak jest

rozmów wiele zwierzeń stos

kilka spięć i spojrzeń zgoda

czy wystarczy tylko tyle

by zbudować ją najpiękniej

czy za chwilkę nie zostanie

pusty szkielet wspomnień tych

tak bym chciała dnia pewnego

pobudować pomeblować

i utworzyć taką chatkę

której tajfun nie przewróci

to jest przyjaźń wieczna taka

z moich marzeń

Raz

podejdź blisko tak

obejmij palcami mą dłoń

chwyć mnie mocno spójrz

pobiegnijmy razem w dal

gdzie nie dowie się już nikt

że nas serca zryw pochłonął

w swej zapalczywości słów

tak na zawsze raz

Rozmyślanie

chciałabym choć raz spróbować

tak rozmarzyć się na żywo

poczuć przez chwileczkę

jak to jest być pewnym

że ktoś obok złapie cię za rękę

gdy olbrzymia przepaść przed stopami straszy

tak przytulić się do twarzy ciepłej

milczącym uśmiechem bez namysłu odpowiadającej

że to właśnie to