Wróżka

puk puk w okno

stuka deszczu kropla

ślizga się po szybie

nie otwieraj zostaw

po co Ci łza obca

wzrok płomienny zapal

spójrz na smutek słony

wysusz go spojrzeniem

tym cieplutkim Twoim

wiesz tym takim zwykłym

a kryształków kilka

po łzie wysuszonej

życie Twe doprawi

soli smakiem czystym

sklejonym z miłości

taka właśnie z Ciebie

smutku morderczyni

seryjna karana

przez rozpaczy władcę

reżyserka prawdy

Gaudium

sięgnij po radości dar

towarzysza z sobą weź

odkrywajcie świata świt

lecą cienie przyszłych lat

a Ty zawsze baw się ciesz

tak jak gdybyś dzieckiem był

mieszaj szperaj zmieniaj świat

i nie marnuj dni na łzy

cierpień zbędnych tajny znak

hartuj duszę tchnieniem z chmur

a przeszłości czarny strój

łanią jutra stanie się

Słowikowa poczta

pieśni słodka o poranku

słowikowe granie w drzewach

koisz duszę serce ściskasz

życie z nocy smutku budzisz

leć słowiku poprzez lasy

nad codzienność miast i wiosek

przez szum wiatru leć do tego

który sprytnie myśli schwytał

fruń z melodią ponad czasy

aż usłyszy aż pokocha

list ptasiego swata z boru

cudny książę znad potoku