Wartość względna

człowiek to taka zwykła chmurka

która czasami szczelnie osłania

przed rozżarzonym słońcem problemów

rosi delikatnie twarz pełną rozpaczy

orzeźwiającym deszczem zrozumienia

często jednak potrafi uderzać

znienacka gradem ostrych słów

skutecznie wystraszyć zaufanie

potężną burzą zdarzeń

z piorunami niezawinionych nieszczęść

lub po prostu znika

gdy najbardziej jej potrzebujesz

Prawda

życie to nie karuzela

na której kręci się szczęście

ono jest rozgrywką

między tobą a światem

rozsądkiem a prawdą

trzeba wybierać

wciąż wyciągać rękę

po lepsze

rozwiązanie

stawać w konflikcie tragicznym

i walczyć z fontanną łez

oczyszczanie pokoju serca z rozpaczy

nie uwalnia nas od cierni

z biegiem czasu

powracamy na śmietnik problemów

z których nie sposób się podnieść

kolejny dzień

rysuje nowy szczegół

na obrazie dorosłości

 

Unicus

lat dziecięcych prosty zapach

wciąż przenika ulic dusze

które nadal tajemnicze

chociaż znasz je od podszewki

wszędzie kwitnie zaskoczenie

wonią fiołków przepojone

milion wspomnień tysiąc twarzy

krąży w rozbudzonych myślach

i cichutko bez pośpiechu

szepce w ucho swą historię

miejsce gdzie pogarda znika

a przyjaźni brzeg tak bliski

myśl tu każda się przemienia

w lek bezpieczny sen niosący

swym działaniem niwelując

gorzki posmak łzy problemów

tu odrodzisz się na nowo

tutaj się przed smutkiem skryjesz

by przegonić czas samotny

który niesie wątpliwości

dzięki niemagicznej magii

pojmiesz miejsca tego siłę

za nim serce tęsknić będzie

dusza błądzić pocznie nocą

jeśli tylko sens zrozumiesz

myśli mocno duszę ścisną

jęczeć będą byś odwiedził

raz tysięczny miasto marzeń

Siła doświadczenia

jestem dziś podobna
do szklanki wystygłej herbaty
krzemowe naczynie beztrosko rysuje
względnie ciepły uśmiech
z różowymi policzkami
tylko wnętrze inne
pełne mroźnych wątpliwości

mówisz podgrzej szybko
zimny napój zamarzniętych odpowiedzi
trzyma mnie lęk przed zanikiem smaku
twierdzisz że żałować łatwiej
chwil na które przyzwolimy
niż się smucić z ominięcia
tego co się nie powtórzy

szepcesz że doświadczeń lekkość
tak na przekór jak balonik
zmyślnie napełniony helem
chce prowadzić nas przez życie
wciąż unosząc hen pod niebo
gdy na drodze dół problemów
czeka by ktoś w nim zatonął

Powroty

czas spakować dom w walizki
schować kilka wspomnień w kieszeń
raz ostatni się odwrócić
zerknąć z boku tak ukradkiem
na wzniesienie z puchem białym

a w początku tej podróży
spojrzeć przez przetartą szybę
w głębię miejsca jednej chwili
tak niezwykłej bo prawdziwej
która więcej mnie nie złapie

Rodzinna fotografia

(znaleziony pośród zapomnianych wierszy)

niegdyś chłopiec młodej pannie

jako znak miłości pełnej

wręczał tylko serce twarde

z odpustowego stolika

w dłoni ciepła jego dłoń

tak kroczyli polną ścieżką

i nie było słowa kocham

ani wybacz ani proszę

tylko oczu błysk zmętniony

który powstał z upojenia

winem stęsknionej miłości

czegóż więcej było trzeba

zapach wiosny słodki dotyk

to był dar na miarę króla

kiedyś się kochali mocniej

chociaż przez te długie lata

świat doświadczał wiele razy

miłość tak zwyczajna prosta

połączyła aż po wieczność

patrzę na te szare twarze

pełne świeżutkiej nadziei

która prowadziła wiernie

poprzez wszystkie trudne chwile

szukam klucza do tej bramy

za którą zamknięto szczelnie

uczucie na starej fotografii