Gotowanie

na horyzoncie snów

znak niewinny

zatonął statek marzeń

złudnych zakłamanych

takich bez dna i zawiasów

z kropelką rosy

uśmiecham się do życia

tak właśnie na przekór

bo łzy nie pomogą

zgubić błędów wczoraj

zmieszam prędziutko

łyżkę cierpliwości spod lasu

rozumu garść znad morza

i z Wieliczki miłości szczyptę

by smaczniejsze jutro ugotować

Kostnica

Kiedy cię życie stłamsi, wypluje,

kiedy masz dosyć ziemskiego jutra,

zmieniasz oblicza co sekund kilka.

Gdy każde słowo drwiną obmywa,

a człowiek obok dziobie jak kogut,

opluwa kłamstwem i brakiem zasad.

Ty nie przestawaj z krztą cierpliwości

i nurtu spokojem ocierać twarzy

z oszczerstw plugawych.

Odpłacaj dobrem, oczy otwieraj

złemu co depcze ci co dzień stopy.

Podaj mu rękę, uśmiech podaruj.

Nie bądź podobny do trupa obok,

bo żyć bez najmniejszej miłości kropli,

to nic innego, jak nie żyć wcale.

Świat mówi: „Zniszcz go! Nigdy nie daruj!”

Miażdżę te słowa, bo wolę kochać,

niż w prosektorium życie przesypiać.