Puk, puk

szukał Jezusek schronienia w świecie

w gospodzie serca miejsc już nie było

tłoczno w niej bardzo kłamstwa się bawią

miłość zgubiła się za filarem i płacze w ciszy

zmartwił się Jezus że serca z kamienia

zimne jak lód o tej porze

nikt nie uwierzył że Jego MIŁOŚĆ

potrafi rozgrzać lodową górę na Antarktydzie

a Dziecię przyszło do ubogiego

w sianko się wtuliło drżące i zmarznięte

i tylko owca swym futerkiem ciepłym

nóżki Dziecięciu Bożemu ogrzała

życzę dziś sobie i Tobie gdy to czytasz

by na te święta serc lód się roztopił

by umiały dostrzec Boga który puka

do bożego Ciebie ręką bliskich Twoich