Prawdziwa

Gdy przyjdzie potrafi zaskoczyć

w największej chwili zwątpienia.

Jak ogień neurony poparzy,

by nic nie było takie samo.

Zamyka oczy na wczoraj,

na jutro bramy otwiera.

Uśmiech powiesi cichutko

i pewność bez zakłamania.

Wywróci kołami do góry

plany i smutków tysiące.

A bez niej szarość zupełna

i nijakość codzienna się snuje.

Ciepłem szacunku otuli,

ufnością bez skazy cienia.

Bo taka właśnie jest miłość.

Ta prawdziwa, nieudawana.

Porządek

przyszedł sobie moment kiedy słów zabrakło

by wyrazić szczęście najzwyklejsze takie

kiedy oczy patrząc zobaczyły siebie

w drugiej prostej duszy wybielonej wiarą

gdy pewności owoc w uśmiech się zamieniał

uwierzyłam nagle w tej bliskości siłę

której tak zaufać nie umiałam wcale

i wnet strach się schował gdzieś za siódmą rzeką

teraz tak wyraźnie widzę schemat prosty

że przypadki w życiu to mit zakłamany

że tak pięknie wszystko Bóg nam poukładał

i że miłość stawia właśnie tam gdzie trzeba

Gość

tak cichutko powolutku

delikatnie i z uśmiechem

zapukało dnia pewnego

zwykłe szczęście do mej duszy

w świat nieznany wnet przeniosło

lęk topiło z każdą chwilą

bym zrozumieć mogła wkrótce

Bożą Miłość w drugim cieniu

chcę zaufać strach zagubić

podać rękę i oswoić

własne życie zagubione

w przeszłych myślach i rozterkach

proszę Cię mój Dobry Boże

bym umiała zanieść radość

i Twe Święte Żywe Słowo

w ten początek całkiem nowy

Gapa

marzenia stertami zajęć zawalone

cień myśli już dawno zaginął

wciąż dalej i prędzej i naprzód

w bezkres pogoni za czymkolwiek

bez spojrzenia bez słowa i ciszy

w rozmowach nieuważnych urwanych

tak łatwo życie przegapić i miłość
gdy serca mijamy zbyt szybko

W oczekiwaniu

w oczekiwaniu na marzenia

zamykam oczy czasu

by ujrzeć gdzieś w oddali

zalążek pocieszenia

taki całkiem miły

milczeć z cierpliwością

i ufnością w dłoniach

pragnę chociaż trudno

tak po prostu czekać

na znak od nadziei

czas mnie jednak uczy

że ufności siła

działać cuda może

że życie przemienia

i marzenia spełnia

Raz

podejdź blisko tak

obejmij palcami mą dłoń

chwyć mnie mocno spójrz

pobiegnijmy razem w dal

gdzie nie dowie się już nikt

że nas serca zryw pochłonął

w swej zapalczywości słów

tak na zawsze raz

Rozmyślanie

chciałabym choć raz spróbować

tak rozmarzyć się na żywo

poczuć przez chwileczkę

jak to jest być pewnym

że ktoś obok złapie cię za rękę

gdy olbrzymia przepaść przed stopami straszy

tak przytulić się do twarzy ciepłej

milczącym uśmiechem bez namysłu odpowiadającej

że to właśnie to

Układanka

pragnę kochać tak jak nigdy nikt nie umiał

tych oczu blask kraść skrzętnie do kieszeni

zamienić świat w prościutką ścieżkę marzeń

dwóch serc schowanych w ciszy

dotyku szum usłyszeć na policzku

gdy smutku cień zamienia głowę w balast

w zamknięty kąt swój własny wepchnąć grosz

bo pragnę się przemienić w miłość co lękiem nie jest

uwierzyć chcę że może ktoś pokochać serce moje

jak kiedyś Bóg pokochał je by zostać w nim na zawsze

ułożyć chcę jednością dusz tę piękną układankę

utulić się w ramionach snu tak ciepłych i cierpliwych

Brak

błądzę po labiryncie myśli

na rozstaju pragnień zamieram

pytam co wybrać mam gdy mrok

gdy słowa dźwięk zaciemnił przyszłość

a uczuć moc zamyka się na klucz

za drzwiami z betonu się chowa

bo trudno tak dziś kochać nam

gdy miłości nie ma

Gotowanie

na horyzoncie snów

znak niewinny

zatonął statek marzeń

złudnych zakłamanych

takich bez dna i zawiasów

z kropelką rosy

uśmiecham się do życia

tak właśnie na przekór

bo łzy nie pomogą

zgubić błędów wczoraj

zmieszam prędziutko

łyżkę cierpliwości spod lasu

rozumu garść znad morza

i z Wieliczki miłości szczyptę

by smaczniejsze jutro ugotować

Bliżej

czekam

na głuchy telefon

zza siedmiu mórz

na niewidomym polu

zgłuszonym przez śpiew

gdzieś niedaleko

tuż obok pod rynną

gdzie słowik zagląda

gdzie marzeń tumany

spełnieniem świecą

jak lampą

tam właśnie życie

zasuwa zasłony

przygasza światło

zranione przez śmiech

to właśnie tutaj

za ścianą tuż obok

w prostocie serca

zakwitła miłość