Łączna liczba wyświetleń

piątek, 22 lipca 2011

Zamęt

nieopisane zimno
przenika mnie do głębi
bo wciąż widzę błędy
które niszczą innych

próbuję kochać
wszystkich jednakowo
tak prosto
z nutką przyjaźni

nie pragnę
wprowadzać smutku
w życie człowiecze
nadzieją przesiąknięte

lecz kto dziś uwierzy
w słowa biednej duszy
która tak po prostu
chce rozdawać dobroć

2 komentarze:

  1. ja uwierze w ta dobroc, w nadzieje, jesli bedzie wiecej slow malowanych radoscia kazdego dnia, ja tez widze bledy innych, ktore moze ich niszcza a moze wprowadzaja w blogi stan nieswiadomosci, lecz po wierszu smutnym pelnym nostalgii zyciowej trudnej egzystencji pisze wiersz diametralnie inny o pieknie swiata ktory nas otacza, a wierze ze rowniez Ciebie otacza swiat przepelniony pozytywnym pierwiastkiem,
    duzo radosci i ciepla zycze
    pozdrawiam
    jasiek,

    OdpowiedzUsuń
  2. Dziękuję bardzo. Akurat właśnie wszystko zmieniło bieg. Zaczyna mi się układać moje życie. Po smutku zawsze nadchodzi radość. Tobie też tego życzę i pozdrawiam ciepło :)

    OdpowiedzUsuń