Rodzinna fotografia

(znaleziony pośród zapomnianych wierszy)

niegdyś chłopiec młodej pannie

jako znak miłości pełnej

wręczał tylko serce twarde

z odpustowego stolika

w dłoni ciepła jego dłoń

tak kroczyli polną ścieżką

i nie było słowa kocham

ani wybacz ani proszę

tylko oczu błysk zmętniony

który powstał z upojenia

winem stęsknionej miłości

czegóż więcej było trzeba

zapach wiosny słodki dotyk

to był dar na miarę króla

kiedyś się kochali mocniej

chociaż przez te długie lata

świat doświadczał wiele razy

miłość tak zwyczajna prosta

połączyła aż po wieczność

patrzę na te szare twarze

pełne świeżutkiej nadziei

która prowadziła wiernie

poprzez wszystkie trudne chwile

szukam klucza do tej bramy

za którą zamknięto szczelnie

uczucie na starej fotografii